Słowniczek klubowy, czyli góry z przymrużeniem oka

Góry mają swój język. Wiedzą o tym wszyscy, którzy choć trochę dłużej pokręcili się po szlakach, schroniskach, klubach turystycznych czy wspinaczkowych.

Ale istnieje też drugi język. Znacznie mniej oficjalny. Można powiedzieć, że to taki nieoficjalny słownik taternicki, tylko zdecydowanie bardziej z przymrużeniem oka niż z podręcznika

Powstaje wieczorami w schroniskach, podczas klubowych wyjazdów, przy ognisku, czasem przy piwie i zwykle wtedy, kiedy poważne rozmowy o górach zaczynają już wszystkim wychodzić bokiem.

I właśnie z takiego klimatu pochodzi ten słowniczek.

Nie szukajcie tutaj definicji zatwierdzonych przez PWN, TOPR czy Polski Związek Alpinizmu. 🙂 To kawałek dawnego klubowego humoru, trochę z czasów PRL-u, trochę ze środowiska taternickiego, a trochę po prostu z życia.

Niektóre określenia mają już swoje lata. Tym bardziej szkoda byłoby, żeby gdzieś przepadły.

Słowniczek klubowy:

Alpinizm – dobry pretekst, aby móc wyjechać z bliską osobą płci przeciwnej z Klubu na dwa tygodnie nad zaszyte w leśnej głuszy jezioro.

Bacówka – dogodne miejsce w górach, gdzie ma prawo zaskoczyć nas noc w towarzystwie właśnie spotkanej górołazki.

Ceprostrada – jak sama nazwa wskazuje, najbardziej przez taterników lubiana ścieżka zejściowa ze szczytu góry.

Ciśnienie – coś, co nam skacze, gdy widzimy parę zgrabnych nóg niewieścich na perci.

Dom wczasowy – idealne miejsce do wygłaszania opowieści o naszych mrożących krew w żyłach przygodach górskich, które właśnie planujemy.

Erozja – sposób obecności w górach wycieczek szkolnych, rajdów i innych większych grup.

Fotel – najbardziej odpowiednie miejsce do wyrażania zdecydowanych sądów o działalności innych ludzi w górach.

Godzina – informacja dotycząca czasu wejścia na szczyt, wypisana na drogowskazie. Nam zwykle zajmuje dwa razy więcej.

GOPS – Górskie Ochotnicze Pogotowie Seksualne.

GOPR – dogodny sposób na dokończenie zjazdu na trudniejszym stoku.

Himalaista – najbardziej miarodajne źródło informacji o tym, co najlepiej opłaca się przywieźć z kraju, do którego wyjeżdżamy, aby zwróciła się nasza ekspedycja w Himalaje. Definicja szczególnie aktualna w czasach PRL-u.

Humor – forma istnienia naszego kolegi Michała B. na obozach klubowych.

Janosik – legendarny osobnik pożyczający sprzęt turystyczny lub wspinaczkowy od bogatych górołazów, którego mimo licznych monitów nie ma zwyczaju zwracać.

Krupówki – niezawodny sposób na spotkanie dawno niewidzianych znajomych.

Maraton pieszy – kojarzy się przede wszystkim z refrenem pieśni: „Nie spoczniemy, nim dojdziemy…”.

Piarg – najlepiej przewieszony. Miejsce wspinaczek osób o zdolnościach nadprzyrodzonych.

Piwo – napój, który pomaga przypomnieć nam przeżycia górskie, których nigdy nie mieliśmy.

Płat śniegu – przedmiot największej pokusy dla turystów obu płci, szczególnie tych wyposażonych w klapki lub inne obuwie plażowe.

Poronin – baza wypadowa taternika Lenina w Tatry.

Punkt widokowy – miejsce łatwo rozpoznawalne po dużej liczbie zardzewiałych puszek po konserwach, butelek, plastikowych toreb i śmieci różnego autoramentu.

Reumatyzm – arka przymierza pomiędzy alpinistą i górami.

Samochód – przydatny środek lokomocji, posiadający niestety jedną poważną wadę: nie zawsze da się nim wjechać na sam czubek góry.

Stonka – nieuświadomiony element turystyczny w górach. Przemieszcza się i żeruje zwykle w większych stadach. Charakteryzuje się tym, że tępi i niszczy wszystko, co się rusza, na przykład kozice, świstaki i misie, oraz to, co stoi względnie spokojnie, jak krokusy czy turnie.

Wyciąg narciarski – wygodny sposób przenoszenia się z dołu do góry. Niestety ustępuje wyciągowi krzesełkowemu, ponieważ nie rozwiązuje zasadniczej kwestii, jaką jest zjazd z góry na dół.

Zamarła – kiedy zobaczyła go siedzącego w południowej ścianie szczytu o wymienionej wyżej nazwie.

Kilka haseł ode mnie

Skoro już bawimy się w górski język, dorzucę kilka własnych.

Ambicja – cecha, dzięki której człowiek idzie jeszcze godzinę w górę, mimo że od dwóch godzin twierdzi, że ma już dość.

Mapa – przedmiot, który najczęściej wyciągamy wtedy, kiedy już wiemy, że poszliśmy źle.

Plecak – urządzenie służące do noszenia rzeczy, których połowy przez cały wyjazd nie użyjemy.

Schronisko – miejsce, do którego idziemy odpocząć, po czym spędzamy pół nocy na rozmowach i rano jesteśmy bardziej zmęczeni niż dzień wcześniej.

Szczyt – punkt, na którym po kilku godzinach podejścia robimy zdjęcie, zjadamy kanapkę i niemal od razu zaczynamy schodzić.

Turysta doświadczony – człowiek, który popełnił już większość możliwych błędów i przynajmniej część z nich pamięta.

Prognoza pogody – informacja, którą dokładnie analizujemy przed wyjściem, a następnie jesteśmy bardzo zdziwieni, że w górach pada.

 Góry nie zawsze muszą być śmiertelnie poważne

Na blogu często pojawiają się trudne historie, dawne wydarzenia, wypadki czy opowieści o ludziach, którzy zostawili w górach kawał swojego życia.

Ale góry to przecież także śmiech.

Kto bywał na klubowych wyjazdach, ten wie, ile podobnych powiedzonek, żartów i określeń rodziło się przy schroniskowym stole albo podczas długiego marszu.

Nie wszystkie przetrwały. Nie wszystkie dzisiaj brzmią tak samo.

Dlatego ten słowniczek potraktujcie przede wszystkim jako mały kawałek górskiego folkloru.

A jeśli znacie własne podobne określenia, dopiszcie je w komentarzach. Kto wie, może kiedyś powstanie druga część. 🙂

Z górskim pozdrowieniem
Marcogor