Księga Druga: Ślady, których nie zabiera wiatr
Poranek był cichy.
Taki, jaki zdarza się tylko w górach, gdy świat jeszcze nie zdążył przypomnieć sobie o własnym pośpiechu. Mgła powoli podnosiła się z dolin, odsłaniając znajome zarysy grani. Stałem na ścieżce, którą szedłem wiele razy. Każdy kamień znałem tu niemal jak twarz starego przyjaciela.
A jednak tego dnia coś było inne.
Nie dlatego, że góry się zmieniły.
To ja przyszedłem do nich inny.
Usiadłem na kamieniu, który pamiętałem sprzed wielu lat. Kiedyś siedział tu młody człowiek z plecakiem pełnym marzeń i przekonaniem, że przed nim jest nieskończona liczba dróg.
Dzisiaj siedział ten sam człowiek.
Ale jego plecak był cięższy.
Nie od rzeczy, które niósł na ramionach.
Od wspomnień.
Widok z Przeł. pod Kopą, Tatry Bielskie
— Duchu Gór — odezwałem się po długiej chwili milczenia. — Przez tyle lat wracałem na te same ścieżki. Mijałem te same drzewa, te same skały, te same zakręty szlaków.
A jednak za każdym razem odnajdywałem tu kogoś innego.
Siebie sprzed lat.
Czy góry pamiętają nasze kroki?
Czy wiedzą, że kiedyś tu byliśmy?
zimowa panorama z Gładkiej przełęczy
Wiatr przeszedł przez świerkowy las, jakby chciał przesunąć niewidzialną dłoń po kartach dawnej księgi.
I wtedy usłyszałem jego głos.
— Ludzie zawsze pytają mnie o ślady, Marcogorze.
Patrzą na ziemię i szukają odcisków własnych butów. Chcieliby wierzyć, że kamień zapamięta ciężar ich kroku, a ścieżka zachowa kształt ich stóp.
Ale wiatr jest cierpliwy.
Deszcz jest dokładny.
Śnieg każdej zimy pisze nową historię.
Nie szukaj więc swoich śladów tam, gdzie zostawił je czas.
panorama spod Szczyrbskiego jeziora
— A więc wszystko przemija? — zapytałem.
— Wszystko, co można dotknąć — odpowiedział Duch Gór.
— Ale są ślady, których nie zabiera wiatr.
Zostają w ciszy, którą zabierasz ze sobą po powrocie.
W spojrzeniu, którym patrzysz później na świat.
W pokorze, której nauczył cię wysoki szczyt.
W odwadze, którą odnalazłeś, kiedy szedłeś samotnie przez mgłę.
W pamięci o człowieku spotkanym na szlaku, którego imienia może już nie pamiętasz, ale którego uśmiech pozostał z tobą na całe życie.
widok znad kościółka w Tatrzańskiej Jaworzynie
Zamilkłem.
Przypomniałem sobie twarze ludzi, których spotkałem podczas wszystkich lat moich wędrówek.
Przyjaciół z pierwszych wypraw.
Nieznajomych, z którymi dzieliłem herbatę w schronisku.
Rozmowy, które trwały tylko jeden wieczór, a zostały na całe lata.
A także tych, którzy już nigdy nie staną obok mnie na szlaku.
Poczułem, że góry są pełne ich obecności.
Nie w kamieniach.
Nie w drzewach.
Lecz we mnie.
krajobraz w Dolinie Młynickiej
— Duchu Gór — powiedziałem cicho. — A co zostanie po mnie, gdy kiedyś przejdę swój ostatni szlak?
Długo nie odpowiadał.
Tak długo, że zacząłem słuchać własnego oddechu.
W końcu powiedział:
— Nie pytaj, co zostawisz po sobie w górach.
Zapytaj, ile gór pozostawisz w ludziach.
Bo największym śladem wędrowca nie jest ścieżka, którą przeszedł.
Jest serce, które nauczył patrzeć dalej niż horyzont.
widok na otoczenie Doliny Zielonego Stawu Kieżmarskiego
Wiatr znów poruszył gałęziami świerków.
Tym razem nie próbowałem już odnaleźć na ziemi własnych kroków.
Wiedziałem, że dawno zniknęły.
Ale zrozumiałem, że najważniejsze drogi nie prowadzą przez doliny i szczyty.
Najważniejsze drogi pozostają w człowieku. 🙂
